W SIECI

Tonino Cantelmi, Lisa Giardina Grifo, Fascynująca sieć Internetu, tłum. L. Rodziewicz, Wydawnictwo Franciszkanów „Bratni Zew”, Kraków 2007, ss. 185.

W lipcu 1961 r. ukazała się pierwsza publikacja na temat teorii przełączania pakietów, opracowana przez L. Kleinrocka z Massachusetts Intitute of Technology. W 1965 r. T. Merril i L.G. Roberts połączyli, za pomocą linii telefonicznej, dwa komputery: TX-2 w Massachusetts i Q-32 w Kalifornii. W październiku 1967 Roberts przedstawił plan sieci ARPAnet (sieć Advanced Research Projects Agency), której budowę rozpoczęto w 1968 r. w ramach badań wojskowych Departamentu Obrony USA. W 1970 r. S. Crocker z zespołem opracował protokół kontroli sieciowej NCP (Network Control Protocol), przystosowany do obsługiwania jednej sieci, jaką w owym czasie był ARPAnet. R.E. Kahn zaproponował opracowanie nowych protokołów TCP/IP, które zostały napisane w 1977 r. Od tego czasu datuje się powstanie eksperymentalnego Internetu. W 1972 r. wprowadzono nowy symbol @ (ang. at, czyli „przy”, „na” lub „w”). Rok później 75 proc. ruchu w sieci odbywało się już za pośrednictwem poczty elektronicznej.
Komercyjne wykorzystanie sieci zaczęło się w 1982 r. Nastąpił podział sieci na część militarną (Milnet) oraz cywilną, której nadano wówczas nazwę Internetu. Intensywny rozwój nastąpił w latach osiemdziesiątych XX wieku wraz z upowszechnieniem się komputerów osobistych. Internet stworzył nową sytuację w globalnym systemie komunikacji, łącząc technologię informatyczną z telekomunikacyjną. Zrewolucjonizował funkcjonowanie komputerów oraz innych środków masowego przekazu, w tym telewizji, maksymalnie zwiększając szybkość przepływu informacji (informację odbiera się natychmiast po jej przesłaniu) i znosząc tradycyjny podział na nadawców i odbiorców (każdy uczestnik Internetu może być jednocześnie nadawcą i odbiorcą, uczestniczyć w sieciowej dyskusji, otworzyć własną stronę). W 1991 r. Internet został wzbogacony o zasoby World Wide Web (WWW - Światowa Pajęczyna), które można było przeglądać za pomocą Mosaica (protoplasty Explorera i Netscape'a) z graficznym interfejsem użytkownika. Opracowanie specjalnych programów zwanych przeglądarkami internetowymi umożliwiło łatwe poruszanie się po ogromnej ilości witryn WWW dostępnych w Internecie. Internet łączy komputery na wszystkich kontynentach, pozwala na wymianę informacji i usług, umożliwia dostęp do ogromnego i stale wzrastającego zasobu informacji z całego świata. Jest on światowym systemem informacyjnym, który jest logicznie powiązaną jedną globalną przestrzenią adresową opartą na protokole IP (Internet Protocol) lub jego przyszłych rozwinięciach. System ten jest zdolny zapewnić łączność przy użyciu protokołu kontroli transmisji danych wraz z protokołem internetowym (TCP/IP). Zapewnia, wykorzystuje, udostępnia publiczne lub prywatne usługi wysokiego poziomu oparte na systemie komunikacji i odpowiedniej strukturze.
Użytkownikiem Internetu może być każdy posiadacz komputera osobistego z odpowiednim oprogramowaniem i modemem umożliwiającym podłączenie do sieci. Internet służy do przesyłania i odbierania wszelkich informacji, nie tylko tekstowych, lecz także obrazów, filmów i dźwięków. Za pomocą internetu można dokonywać operacji finansowych, robić zakupy, zamawiać usługi. W sieci są obecne wielkie biblioteki, czasopisma i agencje informacyjne. Internet nie ma struktury organizacyjnej. Nad jego zagadnieniami technicznymi czuwają ochotnicy. Infrastruktura utrzymywana jest przez rozmaite firmy i organizacje wynajęte w tym celu przez sponsorów typu National Science Foundation (w Polsce - Komitet Badań Naukowych).
Internet to przede wszystkim zjawisko kulturowe. „Cyberkultura” to działanie o charakterze twórczym związane ze światem komuterów, sieci, Internetu, multimediów itp. Jedną z najważniejszych myśli przewodnich cyberkultury oddaje zaczerpnięta z kodeksu hakerów idea „dostępnej dla wszystkich informacji”. W praktyce użycia Internetu pojawił się zwyczaj „żeglowania” po Internecie (ang. surfing), polegający na swobodnym przerzucaniu różnych stron sieci bardziej dla rozrywki niż dla informacji. Pojawił się nowy rodzaj języka wśród użytkowników, operujący skrótami, ikonami, dynamizujący kontakt poprzez specyficzny dowcip. Komunikacja w cyberprzestrzeni realizowana jest na różnych poziomach, w zależności od systemy wybranego przez użytkownika. Wypowiedziami mogą być teksty, obrazy lub animacje przekazujące konkretną treść. Użytkownicy wypracowali specyficzny język symboli i skrótów umożliwiający szybkie, łatwe i czytelne oddanie treści, których wyrażenie w świecie rzeczywistym niekiedy przysparza szereg trudności. Na repertuar tekstowy środowisk wirtualnych składają się akronimy, emotikony (ang. emotion ikon) i inne, złożone znaki dostępne z klawiatury, symbole graficzne.
Panuje zróżnicowanie poglądów na temat wpływu Internetu na życie psychiczne poszczególnych ludzi. Niektórzy podkreślają, że już można zauważyć objawy „internetowej choroby”. Przejawia się ona w depresjach psychicznych i zaburzeniach kontaktu z innymi ludźmi. Z nowych zjawisk w grupie uzależnień za szczególnie niebezpieczne uważa się syndrom IAD (Internet Addicton Disorder) oraz współwystępująca z nim zazwyczaj „padaczka ekranowa”. Wśród symptomów wskazujących na uzależnienie od Internetu wymienia się: przesadne zaabsorbowanie Internetem (myślenie o ostatnich sesjach i niecierpliwe oczekiwanie na następne); coraz dłuższy czas przebywania w Sieci; wielokrotnie podejmowane lub nieudane próby kontrolowania, ograniczenia lub zaprzestania korzystania z Internetu; znaki niepokoju lub złości podczas prób ograniczania korzystania z Internetu; częste przedłużanie sesji ponad zaplanowany czas; pojawienie się ryzyka utraty znaczących kontaktów, szkoły, pracy lub możliwości awansu spowodowane użytkowanie Internetu; zaprzeczanie rzeczywistemu zaangażowaniu w Sieć; korzystanie z Internetu w celu ucieczki od problemów lub stosowania go jako środka przynoszącego ulgę w chwilach złego nastroju, poczucia osamotnienia, winy, złości lub depresji.
O tych zagadnieniach, związanych z nowym rodzajem komunikacji w ramach Internetu, piszą włoscy pedagodzy mass - mediów w książce, którą na polski rynek wydawniczy proponuje Wydawnictwo Franciszkanów „Bratni Zew”. Jest to przecież także temat polski. Polska sieć Internetu powstawała powoli, najpierw w ramach programu „Budowa Akademickiej Sieci Komputerowej”. W 1986 w redakcji pisma „Komputer” powstał węzeł Fidnet, a w sierpniu 1989 r. pojawiło się pierwsze pismo wysyłane pocztą elektroniczną – „Donosy”. Rok później powstały 3 węzły regionalne: w Warszawie, Wrocławiu i Krakowie. W 1990 r. Polska otrzymała zgodę na podłączenie się do sieci Internet poprzez węzeł w Kopenhadze. W czerwcu następnego roku uruchomione zostało pierwsze połączenie międzymiastowe Warszawa - Kraków, a dwa miesiące później przyszła z Hamburga pierwsza odpowiedź na pocztę elektroniczną wysłaną z Polski. W 1996 r. w Polsce było 350 tys. użytkowników. Według prowadzącej europejską statystykę organizacji RIPE, na początku listopada 1998 r. w Polsce działało ponad 126 tys. serwerów, w związku z czym analitycy zakładają, że aktywnych polskich internautów było ok. 1,3 mln.
To szczególnie dla „internautów”, ale także dla rodziców, nauczycieli i wychowawców jest ta publikacja, by zapoznać ich z problemami, które pojawiają się wraz z wstawieniem do mieszkania nowego „mebla”, jakim jest komputer. Jest to więc książka dla wszystkich...

Ks. Andrzej Zwoliński

ISBN 978-83-7485-017-9

Info o Autorze

Recenzje

Omówienia Mp3