Słowo wstępne

Jaka przyszłość czeka chrześcijaństwo?

    Ta niepokojąca kwestia zastąpiła nam pytanie, jakie uczniowie zadawali w dniu Wniebowstąpienia: „Czy w tym czasie przywrócisz królestwo?” (Dz 1,6). Odpowiedź Jezusa jest wezwaniem do naszej odpowiedzialności: „Duch Święty zstąpi na was, otrzymacie Jego moc i będziecie moimi świadkami” (Dz 1,8).
    Przyszłość, nie tylko chrześcijaństwa, lecz całego świata, wiąże się z naszym dawaniem świadectwa, które należy zanieść aż na krańce ziemi.
    Jedyny spośród dziesięciu uleczonych trędowatych, który wraca, by podziękować, zostaje odesłany do pozostałych, których nie ma razem z nim: „Gdzie jest dziewięciu?” pyta go Jezus (Łk 17,17).
    Misja nie jest udziałem kilku wybranych. Jest obowiązkiem każdego wierzącego, który jest posyłany do tych, którzy nie znają jeszcze Pana, źródła zbawienia wszystkich ludzi.
    Książka ta przedstawia fundamentalne rokowania dla chrześcijańskiego dawania świadectwa we współczesnym świecie.
    Nie jest to opracowanie, które powstało w gabinecie. Są to refleksje, które przyszły mi do głowy spontanicznie w trakcie licznych podróży do różnych miejsc na ziemi, gdzie miałem możliwość zobaczyć najprzeróżniejsze chrześcijańskie wspólnoty oraz poznać wielu duszpasterzy. Ich bezgraniczne oddanie, ich niezmordowana praca i godny pochwały, choć nie zawsze oświecony zapał wywarły na mnie wrażenie. To, co zobaczyłem podbudowało i nauczyło mnie, zarówno w sensie pozytywnym jak i negatywnym.
    Te stronice mają być małą oznaką wdzięczności za to, co otrzymałem od tych wszystkich, których spotkałem. Spłacam dług dzieląc się z innymi otrzymanym darem. Jest to najlepszy sposób podziękowania.
    Nie uważam się za autora tych rozważań. Przekazali mi je ci, którzy powiedzieli mi swoim życiem to, co próbowałem zapisać słowami. Nie chcę zatem nikogo pouczać; chcę jedynie przekazać to, czego się nauczyłem od wielu osób. Wydało mi się, że prosty i bezpośredni charakter listu będzie najodpowiedniejszy.
    Z konieczności autorem listu uczyniłem Pawła, apostoła przez antonomazję. Sylas, bądź Sylwan, do którego pisał, był jednym z pierwszych uczniów, towarzyszem jego oraz Piotra (1Tes 1,1; 2Tes 1,1; 1P 5,12; Dz 15,22.27; 17,4.5; 18,5). Uważam, że te słowa, bardziej niż do innych, są skierowane do mnie, który noszę takie samo imię. Są głośną spowiedzią.
    Po wstępnym pozdrowieniu, dziękczynieniu i wyjawieniu powodu napisania listu, jak to zwykle w listach świętego Pawła ma miejsce, następuje część dogmatyczna i parenetyczna. Pierwsza rozwija teologię misji pod postacią komentarza do Mt 3,14, wykorzystując obszernie różne dane z Nowego Testamentu, a zwłaszcza, co oczywiste, ze świętego Pawła. Druga porusza, dobrodusznie i z odrobiną potrzebnej złośliwości – mam nadzieję, że nie zbytniej – główne palące problemy misji i przytacza zasadnicze reguły, które należy zrozumieć i wybrać.
    List kończy się ponownym poruszeniem głównych tematów i końcowym pozdrowieniem.
    Mam nadzieję, że tak jak dla mnie było przydatnym przypomnieć sobie o tym, czego się nauczyłem na podstawie doświadczeń innych ludzi, tak nie zaszkodzi innym posłuchać tych wspomnień, które powtarzam sobie, by ich nie zapomnieć.
    Niektórzy twierdzą, że nie czeka nas żadna przyszłość, albo dlatego, że nasza epoka się wypełniła albo dlatego, że zdradziła wszelkie obietnice. Osobiście natomiast uważam, że stoimy u progu innego świata, o nieznanych możliwościach, które są zarazem kuszące i groźne. To my musimy rozstrzygnąć dwuznaczność, kierując ją w stronę upragnionego celu zamiast w stronę celu, którego się obawiamy. Z tego powodu obowiązkiem, którego nie można uniknąć i sprawą życiowej wagi dla tego umiłowanego przez Boga świata jest rozprzestrzenianie i zakorzenianie w nim dobrej nowiny zdolnej odnowić go od środka i doprowadzić go do pełni z Tym, który napełnia wszystko wszelkimi sposobami (Ef 1,23). Albowiem z Niego i przez Niego, i dla Niego jest wszystko. Jemu chwała na wieki! Amen (Rz 11,36).
    Człowiekowi, który z bojaźnią pyta Cię czy nadeszła może chwila Twojego powrotu, Ty, Panie odpowiadasz wysyłając go do najdalszych braci (Dz 1,6-8). Kiedy przyszedłeś pierwszy raz nikt Cię nie słuchał/nikt na Ciebie nie czekał. Teraz oczekujesz, że wszyscy Cię posłuchają/że będą na Ciebie czekać i przyjmą dla naszego zbawienia, które jest Twą radością. I wymagasz od nas, byśmy z sympatią i uwagą patrzyli na ten świat. Bowiem Twym dziełem nie jest czynienie „czegoś”, co jest w nim bądź poza nim, lecz czynienie z niego, w jego konkretnej sprzeczności, historię Twojego zbawienia. Pozwalasz nam usłyszeć w rzężeniu tego, który umiera kwilenie tego, który się rodzi. Jest to męka śmierci i życia, w której słyszymy jęki nowego rodzącego się stworzenia, na Twój idealny obraz, pod znakiem krzyża i chwały.
    Zachęcasz nas wszystkich i cały Kościół do odpowiedzialności wobec Ojca za głoszenie Ewangelii braciom i wobec braci za głoszenie wspólnego Ojca. Spraw, byśmy usłyszeli Twoje wezwanie i abyśmy ukazali się światu tak jak Ty, jako pierwszy, się ukazałeś – w czym naśladowali Cię ci, których posłałeś zaraz po sobie, by kontynuowali Twe dzieło.
    W ten sposób będziemy, jako pierwsi z całej ludzkości, tym czym jesteśmy: synami. Dziećmi z Tobą i jak Ty.

ISBN 978-83-7485-058-2

Info o Autorze

Recenzje

Omówienia Mp3