"Cztery cnoty główne reprezentują tyleż właśnie kryteriów weryfikacji autentyczności samej miłości. Roztropność, sprawiedliwość, męstwo i umiar pozwalają na ocenienie, czy dana miłość jest rzeczywiście miłością czy tylko jej imitacją. Cnoty te stoją na straży autentyczności i misterium miłości.

Przede wszystkim, również w relacji wychowawczej nie może istnieć miłość bez roztropności, czyli bez cnoty obiektywności, która pozwala z realizmem ocenić charakter dzieci i ich motywacje. Zmusza nas ona do „zobaczenia dzieci takimi, jakimi są”, również w aspektach rozczarowujących. Dobro implikuje prawdę, a wypaczone odczytywanie ich zachowań przygotowuje podłoże do błędnych postaw wychowawczych.
Nie da się uniknąć, żeby rodzic zadał sobie pytanie: dlaczego moje dziecko tak się zachowuje? Jak mam interpretować takie zachowanie? Decydujący jest w takim przypadku klucz interpretacji, zastosowany do zrozumienia, dlaczego dziecko nie przykłada się na przykład do nauki lub dlaczego zawsze sprzeciwia się temu, o co się go prosi.
Niektóre ze sposobów, jakimi tłumaczy się na przykład fakt, że dziecko nie dogaduje się z rówieśnikami, że przeszkadza na lekcjach lub że chce mieć zawsze rację, mogą nie być realistyczne, ponieważ nie chce się dostrzec jakichś niezbyt pozytywnych aspektów charakteru własnego dziecka. Co innego oznacza stwierdzenie, że nauczyciel na pewno go nie rozumie i nie potrafi do niego dotrzeć, a co innego zrozumienie, że nasze dziecko ma skłonność do robienia zawsze tego, na co ma ochotę i do bycia despotycznym wobec innych osób.
Obiektywne spojrzenie na własne dzieci nie jest łatwe. Niełatwo jest zdobyć się na spojrzenie nie przefiltrowane przez nasze obawy i nie zdeformowane przez nasze potrzeby. Najlepszym sposobem, aby pomóc dzieciom dorosnąć, jest poznanie, jakie one tak naprawdę są. Decydujące znaczenie ma właściwe zrozumienie ich dynamiki afektywnej, w świetle której bieg ich życia nabiera spójności i jasności.
Roztropność przypomina nam, że nie ma miłości bez prawdy.

Ponadto, miłość nie może być autentyczna bez sprawiedliwości, cnoty wymagającej poszanowania wzajemności.
Jak osoba, która nie uznaje i nie szanuje praw innych osób może twierdzić, że kocha? Czy też osoba, która dostrzega jedynie swoje potrzeby i chce dostać wszystko, nic w zamian nie dając? Czy osoba, która stawia ciągłe żądania i usprawiedliwia u siebie zachowania, które gani u innych? Od razu wyczuwa się niezgodność takiej pozbawionej szacunku i pretensjonalnej postawy ze zdolnością do kochania kogoś.

Autentyczna miłość wymaga również bycia mężnym i nieugiętym w pewnych decyzjach wychowawczych, mających na celu rzeczywiste dobro dziecka, również wtedy, gdy nie są one rozumiane lub jeżeli podjęcie ich wymaga ciężkiej walki z własnymi słabościami uczuciowymi. Cnotę siły okazuje się wówczas, gdy dobro naszego dziecka stawiamy ponad własnym pragnieniem „podobania się”, czy też ponad poczuciem winy, oraz niektórymi cechami naszego charakteru, które doprowadziłyby nas do nie podejmowania działań w jego prawdziwym interesie wychowawczym.
W niektórych przypadkach łatwiej jest pozwolić niż zabronić, walcząc z obawami i uczuciowymi oporami, które osłabiają od wewnątrz zdolność podjęcia właściwego wyboru. Dla dobra naszego dziecka konieczne jest pozwolenie mu na przeżycie niektórych doświadczeń, niezależnie od faktu, że wolałoby się mieć je blisko siebie, bezpieczne.
Siła jest strukturalnym wymiarem miłości, która bez fortecy byłaby niezdolna do zapłacenia ceny (czyli wysiłku psychicznego), jakiej wymaga dążenie do dobra innych osób, zagrażając podstawom jej autentyczności. Jeżeli rodzic zgadza się na coś, na co wcale nie chciałby wyrazić zgody, dlatego że boi się, iż zostanie uznany przez dziecko za „złego rodzica” lub dlatego, że czuje się wobec niego winny, staje się on wówczas uosobieniem słabej i chorej miłości.
Aby być w stanie prawdziwie kochać, trzeba toczyć ciężką i sekretną walkę ze swoimi słabościami emocjonalnymi."

ISBN 978-83-7485-113-8

Info o Autorze