5. NIEDZIELA WIELKIEGO POSTU

1. Chrystus przed śmiercią wzmacnia wiarę uczniów
2. Wzmocnił wiarę Marty i Marii
3. „Każdy, kto żyje i wierzy we Mnie, nie umrze na wieki”
– Faustyna tęskni za wiecznym zjednoczeniem z Bogiem
– Musi do końca spełnić wolę Boga
– „Jak brzydka ziemia, gdy się zna niebo”

Jezus wiedział, że zbliża się godzina Jego śmierci. Coraz bardziej nastawali na jego życie faryzeusze, starszyzna żydowska, członkowie sanhedrynu. Uczniowie Jezusa byli świadkami, jak żydzi chcieli ukamieniować ich Nauczyciela. Jezus uszedł z rąk prześladowców i udał się za Jordan, dzień drogi od Jerozolimy.
Tam posłaniec od Marty i Marii, które Jezus miłował, doniósł o ciężkiej chorobie ich brata Łazarza. Choroba ta zmierza ku chwale Boga i Syna Bożego, nie ku śmierci, usłyszeli od swego Nauczyciela uczniowie. Potem powiedział im, że Łazarz zasnął, a gdy nie zrozumieli, że to sen śmierci, jawnie im oznajmił: „Łazarz umarł, ale raduję się, że mnie tam nie było, ze względu na was, abyście uwierzyli”.
Chrystus chce wzbudzić w uczniach i innych wiarę w Jego Bożą moc, potrafi ona wydobyć z grobów i ożywić umarłych, jak przepowiada dzisiaj prorok Ezechiel, wrócić wygnańcowi wolność, ale i życie umarłym. Taką Bożą moc i chwałę posiada Jezus. Wyraźnie to powiedział Marcie: „Ja jestem zmartwychwstaniem i życiem. Kto we Mnie wierzy, choćby i umarł, żyć będzie. Każdy, kto żyje i wierzy we Mnie, nie umrze na wieki. Wierzysz w to?” Marta odpowiedziała: „Tak, Panie. Ja wciąż wierzę, żeś Ty jest Mesjasz, Syn Boży, który miał przyjść na świat”.
„Łazarz zmarł wkrótce po wysłaniu wiadomości (o jego chorobie), skoro po przybyciu Jezusa leżał już cztery dni w grobie. Pogrzeb odbywał się w dniu zgonu, najczęściej kilka godzin później (zwykle około 8 godzin). Obecność zwłok w domu nie była wskazana nie tylko z uwagi na warunki klimatyczne, ale przede wszystkim z powodu prawa o zanieczyszczeniu przez kontakt ze zmarłym. Za to po pogrzebie (zwykle do grobowca wykutego w skale) grób zamykano przez trzy dni tylko prowizorycznie, aby ci, którzy nie przybyli do domu żałoby przed pogrzebem, mogli uczcić zmarłego przez namaszczenie go w grobowcu. Po upływie trzech dni grobowiec zamykano, przywalając wejście wielkim kamieniem. Być może, że już wtedy znane były ludowe wierzenia (stwierdzone później przez Talmud żydowski), że przez trzy dni po śmierci pierwiastek życiodajny (ewent. dusza) może jeszcze wracać do ciała, natomiast po ich upływie wszelki powrót do życia uważano za niemożliwy. Nie jest wykluczone, że dwudniowa zwłoka Jezusa brała pod uwagę przede wszystkim to przeświadczenie” (Kom. pr., s. 439).
Nie mogło być żadnej wątpliwości. Gdy Jezus polecił usunąć kamień z grobu, Marta ostrzegała: „Panie, już cuchnie. Leży bowiem od czterech dni w grobie”.
Pan Jezus wskrzesił Łazarza „ku chwale Bożej, aby dzięki niej Syn Boży został otoczony chwałą”. Przed wskrzeszeniem modlił się do Ojca, aby uwierzyli, że jest posłany przez Niego.
Potrzebować będą mocnej wiary już za niedługo, kiedy ujrzą Apostołowie zamordowanego Zbawiciela i po okrutnej męce złożonego do grobu. Z miłości i miłosierdzia umocnił ich wiarę w swoje zmartwychwstanie i w to, że jest zmartwychwstaniem i życiem. Kto w Niego wierzy, choćby i umarł, żyć będzie, nie umrze na wieki.
Pan Jezus z miłosierdzia swego wzmocnił wiarę także Marty i Marii. Z miłości i miłosierdzia wraz z nimi płakał nad śmiercią przyjaciela swego Łazarza i przywrócił mu życie.
Warto zapamiętać pocieszające słowa Pana Jezusa: „Każdy, kto żyje i wierzy we Mnie, nie umrze na wieki”.
Święta Faustyna mocno wierzyła w wieczne, szczęśliwe życie z Bogiem. „O mój Boże, napisała, jak mi żal ludzi, którzy nie wierzą w życie wieczne, jak się modlę za nich, aby i ich promień miłosierdzia ogarnął i przytulił ich Bóg do łona ojcowskiego” (780). O sobie powiedziała: „Dziwna tęsknota ogarnia duszę moją, dziwię się, że ona nie rozłączy duszy od ciała. Pragnę Boga, pragnę w Nim zatonąć. Rozumiem, że jestem na strasznym wygnaniu, cała moc duszy mojej rwie się do Boga. O mieszkańcy ojczyzny mojej, wspomnijcie na wygnankę – kiedyż i dla mnie spadną zasłony? – Chociaż widzę i czuję w przybliżeniu, jak cieniutka zasłona dzieli mnie od Pana. ja pragnę Go oglądać twarzą w twarz, ale niech się stanie wszystko według woli Twojej” (807).
Rzeczywiście inna była jeszcze wola Boża. Tak napisała o tym św. Faustyna: „Czuję znaczne polepszenie zdrowia. Jezus przeprowadza mnie od bram śmierci do życia, przecież już mi niewiele brakowało, aby umrzeć, a tu znowu Pan udziela mi pełni życia, chociaż jeszcze mam pozostać w sanatorium, ale jestem prawie już zupełnie zdrowa.
Widzę, że jeszcze się nie spełniła we mnie całkowicie wola Boża, dlatego żyć muszę, bo przecież wiem, że jeżeli spełnię wszystko, co Bóg postanowił względem mnie na ziemi, to dłużej mnie nie pozostawi na wygnaniu, bo domem moim jest niebo, ale nim pójdziemy do Ojczyzny, musimy spełnić wolę Bożą na ziemi, to jest – muszą się w nas dokonać próby i walki.
O mój Jezu, przywracasz mi zdrowie i życie, daj mi moc do walki, bo bez Ciebie nic uczynić nie jestem w stanie, daj mi moc, bo Ty wszystko możesz, widzisz, że jestem dzieckiem słabym i cóż mogę.
Znam całą moc miłosierdzia Twego i ufam, że mi dasz wszystko co potrzebuje słabe dziecię Twoje.
Jak bardzo pragnęłam śmierci, nie wiem, czy kiedy w życiu będę mieć taką tęsknotę za Bogiem. Były chwile, że wpadałam w omdlenie za Nim, O, jak brzydka ziemia, gdy się zna niebo, muszę sobie gwałt zadać, aby żyć, o wolo Boża, tyś moim pokarmem” (897-9).
Kiedy odejdzie od nas ktoś bliski, gdy uświadamiać sobie będziemy konieczność naszej śmierci, przypomnijmy słowa naszego Zbawiciela: „... Ja jestem zmartwychwstaniem i życiem. Kto we Mnie wierzy, choćby i umarł, żyć będzie. Każdy, kto żyje i wierzy we Mnie, nie umrze na wieki”. Dbajmy o życie Boże, życie łaski w nas, wierzmy całym sercem i ufajmy miłosierdziu Bożemu. Czeka nas życie szczęśliwe, wieczne!

ISBN 83-86991-83-6

Info o Autorze

Recenzje