Recenzje / Homilie o Miłosierdziu Bożym na niedziele i święta. Rok B
[/blockquote]Jezus rzekł do apostołów: „Idźcie więc i nauczajcie wszystkie narody, udzielając im chrztu w imię Ojca i Syna, i Ducha Świętego. Uczcie je zachowywać wszystko, co wam przykazałem. A oto Ja jestem z wami przez wszystkie dni, aż do skończenia świata” (Mt 28,19-20).
Posłanie Jezusa stanęło u początków działalności apostołów i życia Kościoła. Posłuszni Chrystusowi apostołowie poszli „na cały świat”, głosząc wszystkim Jezusowe słowa: „Czas się wypełnił i bliskie jest królestwo Boże. Nawracajcie się i wierzcie w Ewangelię” (Mk 1,15). Posługa przepowiadania apostolskiego przechodzi poprzez wieki na ich następców, biskupów, kapłanów, diakonów, katechetów i osoby świeckie. Każdy z nich, we własnym zakresie, powołany jest do przepowiadania tego samego Jezusa Chrystusa i Jego zbawczego dzieła – życia, śmierci i zmartwychwstania. W różnym językiem i kontekście, w różnym czasie i do różnych słuchaczy, każdy z nich odsłaniał przed sobą i słuchaczami w istocie jedno i to same misterium zbawienia, wypływające z odwiecznej miłości Boga do swojego stworzenia: „Tak bowiem Bóg umiłował świat, że Syna swego Jednorodzonego dał, aby każdy, kto w Niego wierzy, nie zginął, ale miał życie wieczne. Albowiem Bóg nie posłał swego Syna na świat po to, aby świat potępił, ale po to, by świat został przez Niego zbawiony” (J 3,16-17).
Obdarzeni misją przepowiadania głosili oni światu, że Bóg jest pełen miłości miłosiernej, tzn. że Stwórca kocha człowieka i że Jego miłość jest tak wielka, iż zaprowadziła Jego Syna aż na drzewo krzyża. Miłość Boga do ludzi była więc i jest centralnym tematem każdego autentycznego przepowiadania chrześcijańskiego. Kaznodzieja wzywając do nawrócenia i gorliwości, miłości i przebaczenia, czyni to właśnie w imię tej odwiecznej Miłości, dającej się od zawsze i na zawsze.
Św. Faustyna Kowalska przeżyła bardzo głęboko prawdę o Bożej miłości. Przeżyła ją jako miłość miłosierną: Serce moje – mówił do niej Chrystus – jest przepełnione miłosierdziem wielkim dla dusz, a szczególnie dla biednych grzeszników. Oby mogły zrozumieć, że ja jestem dla nich Ojcem najlepszym, że dla nich wypłynęła z serca mojego krew i woda, jako z krynicy przepełnionej miłosierdziem; dla nich jestem mieszkaniem w tabernakulum, jako Król miłosierdzia pragnę obdarzyć dusze łaskami (Dzienniczek, 367).
Chrystus, który jest miłością Ojca, zapewnia o swojej obecności pośród nas i zarazem wzywa nas, słowami kaznodziei, do opowiedzenia się za Nim, do pójścia Jego drogą i do życia według Jego przykazań. Ja jestem z tobą – mówi do każdego ze słuchaczy. W tych rekolekcjach utwierdzę cię w spokoju i męstwie, by nie ustały siły twoje do spełnienia zamiarów moich. Dlatego w tych rekolekcjach absolutnie przekreślisz wole własną, a natomiast spełni się w tobie wszystka wola moja. Wiedz o tym, że to wiele kosztować cię będzie, dlatego napisz na czystej karcie te słowa: Od dziś we mnie nie istnieje wola własna, i przekreśl ją; a na drugiej stronie napisz te słowa: Od dziś pełnię wolę Bożą wszędzie, zawsze, we wszystkim. Nie przerażaj się niczym, miłość ci da moc i ułatwi wykonanie (Dzienniczek, 372).
Przepowiadanie takie tchnie mocną nadzieją. Chociaż nie jest ono przyjemne dla uszu, przecież zapewnia słuchacza o Bożej pomocy w każdej sytuacji życiowej, a w szczególności w momentach po ludzku beznadziejnych. Rozłożone na cały rok kalendarza, na wszystkie niedziele i święta słowa Chrystusa dodają wyjątkowej odwagi dla chrześcijańskiego życia: słabych umacniają, upadłych podnoszą, chorych uzdrawiają, cierpiących pocieszają, mocnych czynią jeszcze mocniejszymi. Każdemu z nich Chrystus mówi bowiem, że „Jam zwyciężył świat” (J 16,33), a wraz z nim zwyciężył On słabość, cierpienie, chorobę, nieszczęście, brak miłości, egoizm, smutek, nienawiść...
Dlatego należy się wdzięczność ojcu Włodzimierzowi Pado, że daje nam do rąk przewodnik homiletyczny, prowadząc nas po ścieżkach Bożej miłości miłosiernej. Wykorzystując teksty biblijne przypadające na każdą niedzielę i święta roku liturgicznego, objaśnia je w oparciu o objawienia miłosiernego Jezusa Chrystusa, jakie miała św. Faustyna Kowalska. Lektura przewodnika jest głęboka i pouczająca zarówno dla czytelnika jak słuchacza. Jest pozycją do osobistego rozważania jak również pomocą dla tego, kto przepowiada.
[blockquote]Prof. Zdzisław J. Kijas OFMConv
« powrót
Posłanie Jezusa stanęło u początków działalności apostołów i życia Kościoła. Posłuszni Chrystusowi apostołowie poszli „na cały świat”, głosząc wszystkim Jezusowe słowa: „Czas się wypełnił i bliskie jest królestwo Boże. Nawracajcie się i wierzcie w Ewangelię” (Mk 1,15). Posługa przepowiadania apostolskiego przechodzi poprzez wieki na ich następców, biskupów, kapłanów, diakonów, katechetów i osoby świeckie. Każdy z nich, we własnym zakresie, powołany jest do przepowiadania tego samego Jezusa Chrystusa i Jego zbawczego dzieła – życia, śmierci i zmartwychwstania. W różnym językiem i kontekście, w różnym czasie i do różnych słuchaczy, każdy z nich odsłaniał przed sobą i słuchaczami w istocie jedno i to same misterium zbawienia, wypływające z odwiecznej miłości Boga do swojego stworzenia: „Tak bowiem Bóg umiłował świat, że Syna swego Jednorodzonego dał, aby każdy, kto w Niego wierzy, nie zginął, ale miał życie wieczne. Albowiem Bóg nie posłał swego Syna na świat po to, aby świat potępił, ale po to, by świat został przez Niego zbawiony” (J 3,16-17).
Obdarzeni misją przepowiadania głosili oni światu, że Bóg jest pełen miłości miłosiernej, tzn. że Stwórca kocha człowieka i że Jego miłość jest tak wielka, iż zaprowadziła Jego Syna aż na drzewo krzyża. Miłość Boga do ludzi była więc i jest centralnym tematem każdego autentycznego przepowiadania chrześcijańskiego. Kaznodzieja wzywając do nawrócenia i gorliwości, miłości i przebaczenia, czyni to właśnie w imię tej odwiecznej Miłości, dającej się od zawsze i na zawsze.
Św. Faustyna Kowalska przeżyła bardzo głęboko prawdę o Bożej miłości. Przeżyła ją jako miłość miłosierną: Serce moje – mówił do niej Chrystus – jest przepełnione miłosierdziem wielkim dla dusz, a szczególnie dla biednych grzeszników. Oby mogły zrozumieć, że ja jestem dla nich Ojcem najlepszym, że dla nich wypłynęła z serca mojego krew i woda, jako z krynicy przepełnionej miłosierdziem; dla nich jestem mieszkaniem w tabernakulum, jako Król miłosierdzia pragnę obdarzyć dusze łaskami (Dzienniczek, 367).
Chrystus, który jest miłością Ojca, zapewnia o swojej obecności pośród nas i zarazem wzywa nas, słowami kaznodziei, do opowiedzenia się za Nim, do pójścia Jego drogą i do życia według Jego przykazań. Ja jestem z tobą – mówi do każdego ze słuchaczy. W tych rekolekcjach utwierdzę cię w spokoju i męstwie, by nie ustały siły twoje do spełnienia zamiarów moich. Dlatego w tych rekolekcjach absolutnie przekreślisz wole własną, a natomiast spełni się w tobie wszystka wola moja. Wiedz o tym, że to wiele kosztować cię będzie, dlatego napisz na czystej karcie te słowa: Od dziś we mnie nie istnieje wola własna, i przekreśl ją; a na drugiej stronie napisz te słowa: Od dziś pełnię wolę Bożą wszędzie, zawsze, we wszystkim. Nie przerażaj się niczym, miłość ci da moc i ułatwi wykonanie (Dzienniczek, 372).
Przepowiadanie takie tchnie mocną nadzieją. Chociaż nie jest ono przyjemne dla uszu, przecież zapewnia słuchacza o Bożej pomocy w każdej sytuacji życiowej, a w szczególności w momentach po ludzku beznadziejnych. Rozłożone na cały rok kalendarza, na wszystkie niedziele i święta słowa Chrystusa dodają wyjątkowej odwagi dla chrześcijańskiego życia: słabych umacniają, upadłych podnoszą, chorych uzdrawiają, cierpiących pocieszają, mocnych czynią jeszcze mocniejszymi. Każdemu z nich Chrystus mówi bowiem, że „Jam zwyciężył świat” (J 16,33), a wraz z nim zwyciężył On słabość, cierpienie, chorobę, nieszczęście, brak miłości, egoizm, smutek, nienawiść...
Dlatego należy się wdzięczność ojcu Włodzimierzowi Pado, że daje nam do rąk przewodnik homiletyczny, prowadząc nas po ścieżkach Bożej miłości miłosiernej. Wykorzystując teksty biblijne przypadające na każdą niedzielę i święta roku liturgicznego, objaśnia je w oparciu o objawienia miłosiernego Jezusa Chrystusa, jakie miała św. Faustyna Kowalska. Lektura przewodnika jest głęboka i pouczająca zarówno dla czytelnika jak słuchacza. Jest pozycją do osobistego rozważania jak również pomocą dla tego, kto przepowiada.
[blockquote]Prof. Zdzisław J. Kijas OFMConv
« powrót
