Recenzje / Jaka przyszłość czeka chrześcijaństwo? List do Sylasa
Silvano Fausti, Jaka przyszłość czeka chrześcijaństwo? List do Sylasa, tłumaczyła Magdalena Osocha, Wydawnictwo Franciszkanów „Bratni Zew”, Kraków 2008, stron 96.
Pytanie, jakie zostało zawarte w tytule omawianej książki, nasuwa się nam często, gdy rozważamy sytuację obecnego świata i w tych ramach sytuację chrześcijaństwa. Odpowiedzi mogą nawiązywać do różnych scenariuszy, jakie układamy w odniesieniu do przyszłości i mogą to być czasami scenariusze tragiczne. Silvano Fausti pragnie skierować nasz wzrok w inną stronę, od teoretycznych rozważań o przyszłości powinniśmy przejść do formowania tej przyszłości przez dawanie świadectwa prawdzie przyniesionej przez Chrystusa. To świadectwo ma stać się naszym udziałem, od którego przyszłość będzie zależeć.
Kiedy apostołowie przed wniebowstąpieniem Chrystusa pytali go o czas przyjścia królestwa, a było to właściwie pytanie o to, co ich czeka, Jezus nie dał odpowiedzi na temat czasu, o który pytali, ale, zapewniając im pomoc Ducha Świętego, polecił im, aby byli Jego świadkami aż po krańce świata. Dla ucznia Chrystusowego ważne nie jest pytanie o przyszłość, ale działanie, jakie wykonywać trzeba już od dziś.
Wezwanie do dawania świadectwa zostało opisane w formie listu przypisanego św. Pawłowi apostołowi i skierowanego do jednego z jego uczniów – Sylasa.
Zachowując charakterystyczną formę literacką, przyjętą w listach św. Pawła, jakie mamy w Nowym Testamencie, a szczególnie dzieląc to pismo na trzy fragmenty: wprowadzenie, teoretyczna część pierwsza i część druga praktyczna, oraz korzystając z bardzo licznych cytatów biblijnych, Autor dzieli się z czytelnikami swoim doświadczeniem i przemyśleniami odnośnie do zagadnienia misji, jaka jest udziałem wszystkich i polega na rozprzestrzenianiu i zakorzenianiu w świecie dobrej nowiny.
Rozważania teoretyczne zostały zatytułowane: Życie apostolskie: pełny udział w życiu Syna posłanego przez Ojca. Rozważania Autora prowadzą poprzez kilka zasadniczych tematów. Pierwszym z nich jest zwrócenie uwagi na to, że początkiem i celem misji jest wspólnota. Jezus bowiem dla swojej misji ustanowił dwunastu. Gdy ich wybrał, uczynił to, aby Mu towarzyszyli. Komunia z Nim pozostaje zawsze środkiem i zasadą wspólnoty apostolskiej. To towarzyszenie rozważane jest w kilku podpunktach, które prowadzą do kolejnego tematu. Jest nim wysłanie, aby głosili. Dla tego głoszenia nieodzownym jest ubóstwo i bezinteresowność. Wtedy głoszenie jest wprowadzaniem światła i mocy Bożej.
Były to informacje o zasadach, środkach i celu apostolatu, do których w drugiej części listu Autor dodaje kilka rad praktycznych, które mogą się przydać w konkretnych okolicznościach. Wśród nich szeroko omówiona jest kwestia inkulturacji, która oznacza proces, przez który Kościół włącza się w określoną kulturę. To istotne dla głoszenia dobrej nowiny zagadnienie zostało przedstawiono bardzo wszechstronnie.
Innymi zagadnieniami są jedność i różnorodność, hermetyczność religii, wiara, katecheza, małżeństwo i dziewictwo, przewodnictwo w Kościele, miłosierdzie, herezje i sekty. Cały ten zestaw uwag ma wskazywać właściwą drogę świadkowi, który otrzymuje misję do głoszenia Jezusa.
Temu świadectwu trzeba być wiernym, a od tej wierności zależy przyszłość chrześcijaństwa. To nie problem uczonych dyskusji, ale praktyczne zadanie dla każdego.
Temu zadaniu będzie można sprostać, jeżeli przyjmie się praktyczne rady umieszczone w omawianej książce, a jeśli chrześcijanie będą realizować swoją misję dawania świadectwa, wtedy o przyszłość chrześcijaństwa nie trzeba się martwić.
Głębokie przemyślenia Autora skierowane jakby do Sylasa, a w rzeczywistości do każdego czytelnika, są bardzo ważnymi drogowskazami dla chrześcijan, którzy żyją pomiędzy przeszłością a nieznaną przyszłością, ich postępowanie może sprawić, że ta przyszłość nie będzie czyhającym niebezpieczeństwem.
Ks. prof. Tomasz Jelonek
« powrót
Pytanie, jakie zostało zawarte w tytule omawianej książki, nasuwa się nam często, gdy rozważamy sytuację obecnego świata i w tych ramach sytuację chrześcijaństwa. Odpowiedzi mogą nawiązywać do różnych scenariuszy, jakie układamy w odniesieniu do przyszłości i mogą to być czasami scenariusze tragiczne. Silvano Fausti pragnie skierować nasz wzrok w inną stronę, od teoretycznych rozważań o przyszłości powinniśmy przejść do formowania tej przyszłości przez dawanie świadectwa prawdzie przyniesionej przez Chrystusa. To świadectwo ma stać się naszym udziałem, od którego przyszłość będzie zależeć.
Kiedy apostołowie przed wniebowstąpieniem Chrystusa pytali go o czas przyjścia królestwa, a było to właściwie pytanie o to, co ich czeka, Jezus nie dał odpowiedzi na temat czasu, o który pytali, ale, zapewniając im pomoc Ducha Świętego, polecił im, aby byli Jego świadkami aż po krańce świata. Dla ucznia Chrystusowego ważne nie jest pytanie o przyszłość, ale działanie, jakie wykonywać trzeba już od dziś.
Wezwanie do dawania świadectwa zostało opisane w formie listu przypisanego św. Pawłowi apostołowi i skierowanego do jednego z jego uczniów – Sylasa.
Zachowując charakterystyczną formę literacką, przyjętą w listach św. Pawła, jakie mamy w Nowym Testamencie, a szczególnie dzieląc to pismo na trzy fragmenty: wprowadzenie, teoretyczna część pierwsza i część druga praktyczna, oraz korzystając z bardzo licznych cytatów biblijnych, Autor dzieli się z czytelnikami swoim doświadczeniem i przemyśleniami odnośnie do zagadnienia misji, jaka jest udziałem wszystkich i polega na rozprzestrzenianiu i zakorzenianiu w świecie dobrej nowiny.
Rozważania teoretyczne zostały zatytułowane: Życie apostolskie: pełny udział w życiu Syna posłanego przez Ojca. Rozważania Autora prowadzą poprzez kilka zasadniczych tematów. Pierwszym z nich jest zwrócenie uwagi na to, że początkiem i celem misji jest wspólnota. Jezus bowiem dla swojej misji ustanowił dwunastu. Gdy ich wybrał, uczynił to, aby Mu towarzyszyli. Komunia z Nim pozostaje zawsze środkiem i zasadą wspólnoty apostolskiej. To towarzyszenie rozważane jest w kilku podpunktach, które prowadzą do kolejnego tematu. Jest nim wysłanie, aby głosili. Dla tego głoszenia nieodzownym jest ubóstwo i bezinteresowność. Wtedy głoszenie jest wprowadzaniem światła i mocy Bożej.
Były to informacje o zasadach, środkach i celu apostolatu, do których w drugiej części listu Autor dodaje kilka rad praktycznych, które mogą się przydać w konkretnych okolicznościach. Wśród nich szeroko omówiona jest kwestia inkulturacji, która oznacza proces, przez który Kościół włącza się w określoną kulturę. To istotne dla głoszenia dobrej nowiny zagadnienie zostało przedstawiono bardzo wszechstronnie.
Innymi zagadnieniami są jedność i różnorodność, hermetyczność religii, wiara, katecheza, małżeństwo i dziewictwo, przewodnictwo w Kościele, miłosierdzie, herezje i sekty. Cały ten zestaw uwag ma wskazywać właściwą drogę świadkowi, który otrzymuje misję do głoszenia Jezusa.
Temu świadectwu trzeba być wiernym, a od tej wierności zależy przyszłość chrześcijaństwa. To nie problem uczonych dyskusji, ale praktyczne zadanie dla każdego.
Temu zadaniu będzie można sprostać, jeżeli przyjmie się praktyczne rady umieszczone w omawianej książce, a jeśli chrześcijanie będą realizować swoją misję dawania świadectwa, wtedy o przyszłość chrześcijaństwa nie trzeba się martwić.
Głębokie przemyślenia Autora skierowane jakby do Sylasa, a w rzeczywistości do każdego czytelnika, są bardzo ważnymi drogowskazami dla chrześcijan, którzy żyją pomiędzy przeszłością a nieznaną przyszłością, ich postępowanie może sprawić, że ta przyszłość nie będzie czyhającym niebezpieczeństwem.
Ks. prof. Tomasz Jelonek
« powrót
